Albanicus Erectus

Virgjil Muci

Rasti e solli që parapak kohësh të shkoja natën në qytetin N. Hoteli, pothuaj i shkretë, megjithë mëtimin e arkitetit dhe dizenjatorit nuk shkonte dot përtej stilit kitsch, ishte pronë e një refugjati për të cilin këdo që të takoje e të shkëmbeje dy fjalë të thoshte se, ai i kishte bërë paratë me pisllëqe (eufemizëm për prostitutat, drogën e një zot e di se çfarë tjetër), pa të dhënë asgjë konkrete, përveç faktit që e kishte dëgjuar nga goja e filanit ose e filanes. Kur e pyeta recepsionistin, gjysmë të përgjumur, se ku mund të shkoja për t’u zbavitur atë darkë, ai ngriti supet i bezdisur pa e çkyçur gojën. Të paktën pati mirësinë të mos më thoshte, “Ç’më çan kokën!” Tekefundit, rashë herët në shtrat, për t’u zgjuar herët në mëngjesin gri të atij qyteti që fati a njerëzit e kishin dënuar me vdekje.

Ngjarja e mësipërme është veç një akt, në dramën e përditshme nga jeta e provincës shqiptare, ku qytetthet, ngjajnë si dy pika loti në mjerimin dhe pocaqinë e tyre. Ku njerëzit, pa dallim seksi, përkatësie fetare ose bindjesh politike, vrasin kohën dhe veten në një gjendje letargjie, fantazmagorike, të ushqyer prej opiumit të punëkotësisë dhe ëndrrave në diell; ku dythundrakët e vetëklasifikuar homo sapiens e shkojnë ditën sa nga njëra kafene në tjetrën duke mbllaçitur gjithë ditën e ditës gazeta dhe thashethemet e politikës, në pritje të tubimit të radhës nga aksh kryetar partie që puna ia do të bredhë këtyre anëve të humbura ngaqë është në opozitë; ku të rinjtë shestojnë plane se si e qysh të sigurojnë ndonjë vizë për t’ia mbathur nga kopshti zoologjik ku fati i ka mbyllur; ku kinemaja, teatri, biblioteka e institucione të tjera publike ngjajnë fryt i fantazisë; ku nata i zë vendin mbrëmjes së përzënë pa kurrfarë ceremonie dhe rrugicat e terrta ndriçohen veç nga drita e kaltërt e televizorëve, në ato raste kur zotat mbitokë tregohen shpirtgjerë dhe bëjnë që mos t’u mungojë energjia elektrike; ku në mënyrë të natyrshme e të pashmangshme njeriu lypset të rebelohet ndaj groteskut të kësaj ekzistence e të thojë, pse duhet jetuar në këtë vend?